خدا به موسی وعده می دهد: (( من نبی ای را برای ایشان از میان برادران ایشان مثل تو مبعوث خواهم کرد و کلام خود را به دهانش خواهم گذاشت و هر آنچه به او امر فرمایم به ایشان خواهد گفت )) ( آیه ۱۸ ). مسلمانان بر این باورند که این نبوت در محمد تحقق یافت٬ همانطور که قرآن نیز به (( رسول و پیغمبر امی که در تورات و انجیلی که در دست آنها است نگاشته شده است )) ( اعراف ۱۵۷ ) اشاره میکند. در هر حال٬ این نبوت کتاب تثنیه را به چند دلیل نمیتوان اشاره به محمد و پیامبری او دانست.

اول٬ بدیهی است که کلمه (( برادران )) اشاره به یهودیان است و با خواندن کل این باب از کتاب تثنیه٬ در این خصوص جای هیچ تردیدی باقی نمی ماند. به عنوان مثال در آیه ۲ همین باب در مورد لاویان که یکی از دوازده قبیله قوم یهود بودند میخوانیم: (( پس ایشان در میان برادران خود نصیب نخواهد داشت. ))

دوم٬ از آنجا که منظور از (( برادران )) اشاره به بنی اسرائیل است نه اعراب دشمن آنها٬ خدا چگونه برای نبی اسرائیل نبی را از میان دشمنانشان مبعوث میکند؟

سوم٬ در جاهای دیگری از همین کتاب تثنیه٬ کلمه (( برادارن )) به معنی بنی اسرائیل است و نه بیگانگان. خدا به یهودیان گفت نه (( مردی بیگانه )) بلکه (( از میان برادران خود )) پادشاهی برای خویش انتخاب کنند ( تثنیه ۱۷: ۱۵ ) و همانطور که به یقین می دانیم. بنی اسرائیل هرگز پادشاهی غیر یهودی برای خود انتخاب نکرد.

چهارم٬ به تصدیق خود مسلمانان٬ محمد از نسل اسماعیل است ولی تمامی یهودیان از جمله انبیای عهد عتیق از نسل اسحاق بودند. طبق روایت تورات٬ وقتی ابراهیم از خدا در خواست نمود که (( کاش اسماعیل در حضور تو زیست کند )) ( پیدایش ۱۷: ۱۸ ) خدا در جواب وی با تاکید میگوید: (( در خصوص اسماعیل٬ تو را اجابت فرمودم. اینک او را برکت داده ... امتی عظیم از وی به وجود آورم٬ لکن عهد خود را با اسحاق استوار خواهم ساخت )) ( پیدایش ۱۷: ۲۰- ۲۱ ).

پنجم٬ خود قرآن اذعان می دارد که سلسله نبوت٬ نه از اسماعیل بلکه از اسحاق می آید: (( و ما اسحاق و یعقوب را به او عطا کردیم و در خانه اش مقام نبوت را و کتاب آسمانی را برقرار کردیم )) ( عنکبوت ۲۷ ). یوسف علی٬ نویسنده مسلمان٬ کلمه (( ابراهیم )) را طوری به این آیه اضافه میکند که معنی آن را کاملاً تغییر دهد: (( ما اسحاق و یعقوب را به ابراهیم عطا کردیم و نبوت و مکاشفه را در میان فرزندان او قرار دادیم. )) وی با افزودن ابراهیم٬ پدر اسماعیل٬ میخواهد محمد را که از اعقاب اسماعیل بوده در سلسله انبیا قرار دهد ولی حقیقت این است که نام ابراهیم در متن عربی آیه فوق وجود ندارد که افرادی نظیر یوسف علی آن را دلیلی بر ادعای خود بدانند. به علاوه از مسلمانانی که این همه در مورد محفوظ بودن قرآن داد سخن میدهند انتظار نمی رود که به منظور اثبات ادعاهایشان٬ با دست خود آن را تغییر دهند.

ششم٬ بر اساس مدارک و منابع معتبر قدیمی نه محمد بلکه ماشیح کامل کننده و تحقق بخش این آیات از کتاب تثنیه بوده است٬ چرا که وی از میان برادران یهودی خود برخواهد خواست . ماشیح است که نبوت کتاب تثنیه را بطور کامل تحقق خواهد بخشید: (( هر آنچه به او امر نمایم به ایشان خواهد گفت. ))

و بلاخره٬ (( نبی )) موعود دارای ویژگی های دیگری نیز بود که نه در محمد٬ بلکه تنها درماشیح به ظهور خواهد رسید٬ از جمله سخن گفتن رو در ور با خدا و انجام آیات و معجزات که محمد به اذعان خود هیچکدام را نداشت.

از درخشش لبخندت

از درخشش لبخندت خورشید تیره است
شکوهش جوانیم را در صحرای آرامت به آتش کشیده

بیهوده بر من مخند
راز چشمانت بر من آشکارست که بمن میگویند که من معشوق تو هستم

اما تورا در غروب دیدم,
و در اندیشه های درونم در بند تو اسیرم
بیا , بیا, بیا بسویم


לְאוֹר חִיּוּכֵךְ כָּהָה הַשֶּׁמֶש
וְזִיוֹ יָקְדוּ נְעוּרַי בְּנֹעַם מִדְבָּרֵךְ,
שָׁוְא תְּהַתְּלִי בִּי, סוֹד עֵינַיִִךְ
הֵן נִגְלָה לִי, שָׂחוּ רָמְזוּ לִי כִּי אֲנִי דוֹדֵךְ.
אַךְ רְאִיתִיךְ עִם עֶרֶב
וַהֲגִיגַי לָךְ טֶרֶף,
בֹּאִי נָא, בֹּאִי נָא, בֹּאִי אֵלַי.