(( کشیدن حصاری بر گرد تورات ))٬ نتیجه منتطقی از میل به زیستن مطابق احکام تورات است. اگر شخصی به اجرای احکام تورات به طور سظحی اکتفا کند٬ ممکن است از روی عدم اطلاع٬ از این احکام تخطی نماید. همان گونه که یک کشتزار باید پرچینی پیرامونش باشد تا از تجاوز های احتمالی محفوظ بماند٬ همین طور حیطه مقدس تورات نیز باید با اقدامات احتیاطی اضافی به نیت اجتناب از تجاوز غیر عمد محصور گردد. بنابراین٬ نیاتی که اعضای (( مجمع کبیر )) را به فعالیت انداخت٬ باعث ابداع نوعی مطالعه شد که دانشمندان نسلهای بعد نیز آن را تایید کردند. کار ایشان افشاندن بذری بود که سرانجام محصول فراوان (( تلمود )) را به بار آورد.

نکته ای مهم و تاریخی در این گفتار نهفته است: (( شیمعون دادگر یکی از آخرین بازماندگان مجمع کبیر بود )) ( میشنا اووت ۱: ۲ ) اما متاسفانه ارزش این گفتار به خاطر این تردید که مقصود از این نام چه کسی بوده است تخفیف می یابد٬ زیرا سفسوس مورخ مشهور یهود در این مورد اشاره میکند که یک کاهن اعظم به نام (( شیمعون )) به سبب پرهیزکاری و شفقتی که در قبال افراد ملت خود داشت٬ دادگر خوانده می شد.

( یوسفوس فلاویوس ۳۷- ۹۵ میلادی مورخ و سپهسالار یهود بوده است که در سال اول سلطنت کالیگولا امپراطور روم ۳۷- ۳۸ به دنیا آمد. او پیش از آنکه به سن نوزده سالگی برسد در دین یهود مطالعه کرد٬ و پس از آنکه سه سال با راهبی به نام یائوس در بیابان گذرانید٬ مرام فرقه ( فریسیان ) را انتخاب کرد. او در سال ۶۴ میلادی به رم رفت و در سال ۶۶ به اتفاق یهودیان دست به انقلاب و شورش علیه رومیان زد. در سال ۶۷ میلادی سپاهیانش متواری شدند و وی اسیر سردار رومی ( وسپاسیان فلاویوس ) گردید. یوسفوس پیشگویی کرد که وسپاسیان به امپراطوری روم خواهد رسید و چون پیشگویی او به حقیقت پیوست٬ از اسارت آزاد گردید و از اشراف رم شد و نام خانوادگی وسپاسیان یعنی فلاویوس را بر خود نهاد و همراه وسپاسیان به اسکندریه رفت. )