شش سال از شروع نسل کشی در دارفور و یک فاجعه مهیب انسانی که در قرن بیست و یکم بی سابقه بوده است، می گذرد. بنا بر آمار سازمان ملل متحد این فاجعه دلخراش که از سال ۲۰۰۳ ميان حکومت مرکزی سودان و سياه پوستان دارفور در آن کشور آغاز شده است،  تا کنون بیش از ۳۰۰ هزار  کشته ( به روایتی تا 450 هزار نفر) در پی داشته و بيش از دو و نيم ميليون تن آواره بر جای گذاشته است.

در این میان به هزاران زن بی دفاع تجاوز شده و آوارگانی که در اردوگاهها پناه گرفته اند، در معرض خطر مداوم ربوده شدن و یا تجاوز جنسی قرار دارند. جنایت و نسل کشی ای که در دارفور توسط دولت جنایتکار سودان انجام شده است، از نظر ابعاد و گستردگی جنایت در قرن حاضر بی سابقه است.  پس از سالها کوتاهی بین المللی برای نجات جان ساکنان دارفور، سرانجام در اسفند ماه 87،  حکم بازداشت بین المللی "عمرالبشیر، قصاب دارفور"  توسط دادگاه بین المللی لاهه به اتهام «جنایت علیه بشریت» صادر گردید و این نخستین بار است که زمامدار جنایتکاری که هنوز بر مسند قدرت قرار دارد، به دادگاه لاهه احضار می شود.

پس از صدور حکم بازداشت بین المللی قصاب دارفور، جنایتکاران جمهوری اسلامی و حکومت ناقض حقوق بشر در چین، دو رکورد دار اعدام و سرکوب در جهان، و دیگر زمامدارانی که اعمالشان دست کمی از عمرالبشیر ندارد، سراسیمه و دست پاچه از ترس این که مبادا روزی چنین حکمی علیه آنان نیز صادر شود، به محکومیت حکم بازداشت این جنایتکار منفور پرداختند.  حکومت ملایان که روزی خود باید در برابر دادگاههای بین المللی پاسخگوی جنایاتش باشد،  بلافاصله علی لاریجانی، رئیس مجلس فرمایشی رژیم را چفیه به دوش به سودان فرستاد تا از قصاب دارفور دلجویی کند و به او بگوید که  عمرجان! تو  تنها نیستی و خلیفه اسلامی ایران نیز دعاگو و پشتیبان توست!

دولت مثلاً انسان دوست قطر نیز، که برای غزه کاسه داغ تر از آش شده بود، در جریان اجلاس اتحادیه عرب در آن کشور، بانادیده گرفتن حکم جلب بین المللی عمرالبشیر، در دوحة  برای او فرش  قرمز پهن کرد و سران واپس گرای عرب، در بیانیه پایانی اجلاس از این جنایتکار مجنون حمایت کردند!

در زمان جنگ 22 روزه‌ی غزه، حاکمان صلح ستیز و آتش افروز اسلامی در ایران و هم پیمانانشان در منطقه و جهان، آنچه که در توان داشتند برای عوامفریبی و دامن زدن به احساسات ضد اسرائیلی بسیج کردند و انبوهی از دروغ و اراجیف را در رسانه های وابسته شان منتشر ساختند. در این راه خبرگزاری ها و سایت های اینترنتی وابسته به رژیم در داخل و خارج کشور نیز در یک تلاش هماهنگ و تنظیم شده، از بی شرمانه ترین و گاه مضحک ترین تهمت ها دریغ نورزیدند و بیدادستانی به پا کردند که در نوع خود بی سابقه بود.

 حال این رژیم مکار و فریبگر و اوباش بسیجی و حزب الهی و جیره خورانی که هر روز فریاد "وا فلسطینا" سرمی دادند، چرا لال شده اند و از آنچه که در دارفور اتفاق افتاده است، سخن نمی گویند؟!

 کجایند آن کفن پوشان و مزدوران  قلاده به گردنی که هر روز جلوی سفارت انگلستان و مصر جمع می شدند و عربده می کشیدند و شیشه می شکستند؟! چرا امروز کسی در برابر سفارت سودان به خاطر جنایات عمرالبشیر تجمع نمی کند؟!! چرا جان انسان ها در دارفور ارزشی ندارد؟!  اگر دولت سودان یهودی بود، چه می شد؟! جارچیان حرفه ای و یهودستیزان همشیه درصحنه! چه بلوایی در جهان برپا می کردند؟!  آیا چون عمرالبشیر مسلمان است، پس جنایاتش مجاز است و باید بی کیفر بماند؟! آیا اگر اسرائیل یک طرف قضیه در دارفور بود،  بازهم چنین سکوت مرگباری از سوی اسرائیل ستیزان و مسلمانان همیشه معترض و نئونازی ها و چپ زدگان  دیده می شد؟!

تامل و تفکر در فاجعه دافور و واکنش اعتراضی دیکتاتورهای جهان به حکم بازداشت او، همانانی که مانند عمرالبشیر دستشان تا کتف به خون آغشته است و سر دمدار نقض حقوق بشر هستند از سویی، و از سوی دیگر  برخوردهای دوگانه‌‌ی سازمانها،  گروهها و کسانی که نقاب "دفاع از حقوق بشر" بر چهره اشان زده اند و به صورت گزینشی و جهت دار، تنها در مواقع خاص به ترتیب دادن تظاهرات‌های خیابانی در شهرهای مختلف جهان می پردازند، درسهای بسیاری به ما می آموزد و ناگفته‌های فراوانی را بازگو می کند.

وقتی اسرائیل برای دفاع از امنیت شهروندان خود، که سالها زیر پرتاب موشکهای حماس، جان به لب آمده اند وعزیزانشان را از دست داده اند، به عملیات بازدارنده در غزه می پرداند، یهودستیزان و دشمنان موجودیت اسرائیل  که در ایدئولوژیهای پوسیده‌ی خود غوطه ورند، به خیابانها می ریزند و گلو پاره می کنند و جامه می درند که ای وای " بشریت از دست رفت، جنایت شد، کودک کشته شد، فلسطین زیر و رو شد، این شد و آن شد و ...." و گاه وقاحت را آنچنان از حد به در می کنند که آنرا به نسل کشی و هولوکاست! شبیه می سازند. و قابل توجه ین که این افراد آنچنان در منطق و استدلال ضعیف هستند و بی پشتوانه،  که در پاسخگویی به برخی سوالات اساسی عاجزند و درمانده، و فقط با مغلطه و هیاهو و جنجال آفرینی، سعی در پوشاندن نیات و اهداف واقعی خود می کنند!

آقایانی که در جریان عملیات 22 روزه‌ی «سرب گداخته»، به صورت طراحی شده و زنجیره ای،  گلو می دریدند و در تظاهرات‌ فرمایشی و نمایشی ِ بودار در خیابانهای اروپا،  پای مبارکشان را به زمین می کوبیدند، چرا در برابر کشتار کم سابقه بیش از 300 هزار انسان در دارفور و آوارگی  چند میلیون انسان بی پناه در سودان، که شوربختانه برخلاف مردم فلسطین از کمکهای سخاوتمندانه اتحادیه اروپا و آمریکا و برخی کشورهای فرصت طلب منطقه نیز برخوردار نیستند و لابی هم در هیچ جای دنیا ندارند، مُهر سکوت بر لب زده اند و بیش از شش سال است که بی تفاوت و بی خیال از کنار مساله به راحتی عبور می کنند و ککشان هم نمی گزد؟!!
آیا انسان دارفوری با انسان فلسطینی فرق دارد؟ چون پای اسرائیل در میان نیست، لزومی ندارد که برای دفاع از حقوق بشر خود را به زحمت اندازند؟!

 آیا ابعاد آنچه که در غزه گذشت، با ابعاد فاجعه دارفور ، حتی در حدی بسیار اندک، قابل مقایسه است؟
پس چرا هنگام دفاع اسرائیل از شهروندانش،  نیروهای چپ، مسلمانان و نئونازیستها دست در دست هم و یکصدا و متحد نعره می کشیدند و از هیچ اقدامی بر ضد اسرائیل دریغ نمی کردند، اما در برابر نسل کشی دارفور و  شبه هولوکاست قرن بیست و یکم که در سودان در جریان است، لام تا کام دهان باز نمی کنند و لب به سخن نمی گشایند؟!
نهادهایی که در اروپا به اسم "سازمان های مدافع حقوق بشر"، یهودستیزان را به خیابانها می آوردند و پلاکاردهای ضد اسرائیلی به دستان آنها می دادند و لشگر دوربین ها و میکروفون ها را برای پوشش خبری اعتراضات خیابانی خود بسیج می کردند، چرا حتی یکبار برای دارفور تظاهراتی ترتیب ندادند و هیچ اقدام جدی در اعتراض به  جنایات دارفور به عمل نیاوردند؟!

آن چپ ایرانی که بی شرمانه تروریست های حماس را تشویق به نبرد مسلحانه برعلیه اسرائیل می کند و در این راه همان را می گوید و میکند که جمهوری اسلامی می گوید و انجام می دهد، چرا در برابر خونریزی در دارفور، آنهم در این ابعاد گسترده، سکوت می کند؟  این دوگانگی برای چیست؟!

طنزنویسان مقیم انگلیس و بلژیک،  تولیدکنندگان مقاله های روزانه!  آقایان هنرمند، روشنفکر نماها، آقایان مثلاً اپوزیسیون رژیم که در وقت تنگ به یاری رژیم می آیند، و خلاصه تمام عاشقان سینه چاک غزه، خود را به کدامین خواب خرگوشی زده اند؟!

آن همه هیاهو در برابر عملیات دفاعی اسرائیل در غزه -- و این همه سکوت در برابر انسان کشی  و تجاوز به زنان  و کودکان بی گناه  در دارفور!
 شگفتا از این "بشر دوستی" و حمایت از مظلومین!! و شگفتا از این همه  "صداقت و شرافت" !!