در آن روزهائی که شهرک ها و آبادی های جنوب اسرائیل به طور مداوم هدف حملات موشکی و راکتی حماس و دیگر سازمان های ترور در نوار غزه قرار داشت، خبرنگاران به روی تپه بلندی در نزدیکی شهرک سدروت که مشرف به غزه بود، اطاقک متحرکی را می دیدند که سایبانی در کنار آن بسته شده و مردی با کلاه گاوچرانان تکزاسی زیر آن نشسته و اوضاع را نظاره می کرد.
خبرنگارانی که به تپه نزدیک می شدند و با آن فرد به سخن گفتن می پرداختند، خیلی زود از لهجه آلمانی او درک می کردند که آمریکائی و گاوچران نیست، بلکه از شهر مونیخ در آلمان آمده است. هنگامی که از او می پرسیدند، این جا روی این تپه و زیر این سایبان چه می کند و آیا نگران آن نیست که یکی از راکت های پرتاب شده، او را هدف قرار دهد، می گفت: «من برای پیشبرد صلح آمده ام. به این جا آمده ام که حمایت خود را نسبت به مردم اسرائیل بیان کنم و به حماس نشان دهم که اسرائیلیان تنها نیستند و دنیا از آن ها جانبداری می کند و بهتر است تروریست ها از تعرض دست بردارند». این مرد آلمانی دیتر نست نام داشت.

اطاقک متحرکه روی تپه ای که بر غزه مشرف است

هنگامی که خبرنگاران از او پرسیدند چه شده که به فکر این نوع ابراز همبستگی نسبت به اسرائیل و اظهار تنفر نسبت به حماس افتاده است، دیتر داستان پر احساسی را بیان کرد که موضوع تهیه چند گزارش تلویزیونی از شبکه های اسرائیلی گردید.
او گفت: من هم مانند میلیون ها نفر آلمانی دیگر هر روز روزنامه می خوانم و آن چه را که در دنیا می گذرد دنبال می کنم و به ویژه به رویدادهای اسرائیل و خاورمیانه علاقه دارم. در پائیز سال 2007 بود که در روزنامه خواندم یک سرباز نیروهای ذخیره اسرائیل در جریان عملیات علیه سازمان های ترور در غزه جان باخته و سه کودک خردسال و یک همسر جوان از خود به جای گذاشته است. با همسرم به گفتگو پرداختیم که چگونه ممکن است یک بانوی بیوه به تنهائی از سه کودک خردسال که جوان ترین آنها کمتر از دو سال دارد مواظبت کند؟ من و همسرم تصمیم گرفتیم با این خانواده ارتباط برقرار کنیم و دست کمک به سوی آن ها داشته باشیم.

اهود افراتی سرباز نیروی ذخیره که درغزه جان باخت

خانم میری افراتی، همان بانوی بیوه از این جا داستان را ادامه می دهد. او می گوید: این خانواده آلمانی کوتاه مدتی پس از آن که ارتباط ما برقرار شد، به فرستادن هدیه به کودکان من پرداختند و اسباب بازی و لباس برایشان می فرستادند و ما را به دیدار از آلمان دعوت کردند. مردمانی بسیار مهربان و دوست داشتنی بودند و خیلی به ما محبت کردند.
میری ادامه داده می گوید: در اوج حملات موشکی حماس علیه شهرک سدروت و آبادی های اسرائیلی در نزدیکی نوار غزه بود که دیتر تلفنی با من تماس گرفت و اعلام داشت که قصد دارد برای ابراز همبستگی با اسرائیل به این کشور بیاید و در نزدیکی نوار غزه به تظاهرات یک نفره بپردازد. فریاد زدم که این کار یک نوع دیوانگی است و بهتر است او از آن منصرف شود. ولی یک هفته بعد سر و کله دیتر در اسرائیل پیدا شد و او اتومبیلی را که یک اطاق متحرک به پشت آن بسته شده بود اجاره کرد – از همان نوع اطاقک های سیاری که تختخواب و حمام و آشپزخانه نیز دارد.
روی یک تپه مستقر شد و پرچم آلمان و اسرائیل را در کنار خود برافراشت و چند روزی همانجا ماند تا به اسرائیلیان نشان دهد که در دفاع از خویش تنها نیستند.

میری افراتی، مادر بیوه همراه با سه کودک خردسال

میری به خبرنگاران می گوید: از یک سو خوشحال است که همسرش با مرگ خود چنین احساسی را برانگیخته که افراد خارجی و به ویژه آلمانی به پشتیبانی از اسرائیل و مبارزه برحق این کشور علیه ترور فلسطینی بر می خیزند، ولی از سوی دیگر می داند که هیچ یک از این محبت ها و ابراز همبستگی ها جای شوهری را که او از دست داده پر نمی کند.
میری می گوید: اکنون فرزندان من همه چیز دارند. هیچ کمبودی ندارند – تنها یک کمبود دارند و آن، نبود پدرشان است. من از دیتر و همسرش و هرکس که با ما ابراز همبستگی کرده صمیمانه سپاسگزارم. ولی هیچ یک از آنان نمی تواند آن چه را فرزندانم کم دارند و نبود آن را احساس می کنند به من بازگرداند. هیچ فرد آلمانی، هر اندازه که مهربان و با محبت باشد، برای فرزندان من نمی تواند جای پدرشان را بگیرد – در عین حال که من از این ابراز دوستی ها بسیار خرسند هستم.
اکنون مدتی است که دیتر نست به کشورش بازگشته و زندگی عادی خود را از سرگرفته است. همچنین چند ماه است که حملات موشکی حماس به سوی شهرک ها و آبادی های اسرائیلی متوقف شده است. آیا این نتیجه همان تظاهرات یک نفره دیتر به روی آن تپه مشرف به نوار غزه بود، و یا حماس و دیگر سازمان های ترور، پس از عملیات "سرب گداخته" و ضربات سهمگینی که بر آن ها وارد آمد، درک کردند که به صلاحشان نیست به این نوع تعرض ادامه دهند؟

گزارشگر: دالیا کهن امین – اورشلیم